Idealisme: een houvast of dogma?

Volgens mijn MBTI-profiel ben ik een idealist. Dat betekent dat ik zo nu en dan nog wel eens ergens principieel over kan denken. Dat heeft zo z’n voor- en nadelen. Het voordeel is: het geeft je een (moreel) kompas waardoor je koersvast kunt blijven. Het nadeel is: door dat soort principes houd je soms geen rekening met de praktische situatie waardoor je kansen laat liggen. Een concreet voorbeeld. In de begintijd van Coopr vond ik heel erg dat social media voor mensen zijn. En dat dus mensen binnen een organisatie de drijvende kracht moesten zijn achter succes op social media. Ik vind dat nog steeds.  Maar de grote adverteerders hebben toch echt anders besloten. Ook als een van de aanvoerders van dit mooie PR-bureau hadden we principes die we soms tegen wil en dank hebben losgelaten. Hier volgen ze.

Wij willen geen functietitels

Toen we met Coopr begonnen besloten wij: Wij willen geen functietitels. Iedereen die bij Coopr werkt is goed genoeg om ons te vertegenwoordigen. Als team gaan we de klus klaren en onze klanten mogen er vanuit gaan dat we kwaliteit leveren. Heel leuk bedacht maar volstrekt onhaalbaar. Allereerst intern. Mensen willen een (interne) groeiladder hebben. Dat zit soms binnen een functie maar het is toch prettig als je op papier iets kan klimmen. En je kunt je eigen functie niet alleen intern, maar ook extern vergelijken. Een ander punt is de klant. Zeker bij grotere klanten, liggen er benchmarks bij procurement rondom verschillende functieniveaus met bijbehorende omschrijving en tarieven.

Wij schrijven geen uren

De eerste twee jaar schreven wij bij Coopr geen uren. Waarom niet? Omdat we een hekel hebben aan het uurtje-factuurtje model. Dat model zegt namelijk niets over kwaliteit. Ook dat was niet haalbaar. We staan nog steeds achter het wat idealistische principe, maar het is geen haalbaar principe. Wij zitten in de “kennishandel”. Alleen al vanwege managementperspectief is ook dit niet houdbaar, zeker niet op de schaal die we nu hebben. We moeten onze bezetting kunnen plannen zodat we weten of onze klanten goed geserviced kunnen worden, maar ook om onze mensen te kunnen motiveren danwel beschermen. Nog steeds geldt: Achter elk getal zit een verhaal. Wij zullen nooit blind sturen op declaribliteit. Dat vinden we grote onzin.

Wij leveren geen advertentiewaardes

De advertentiewaarde. Een paar weken geleden riep ik nog dat het tijd werd dat ie zou sterven. En ja, dat vind ik nog steeds. Maar er zijn nu eenmaal klanten die het willen of moeten hebben. Puur omdat dat nog dé benchmark is. En veranderen lang duurt. En het tijd kost om het alternatief te begrijpen. Of te financieren. Gelukkig gaan we het daar morgenavond over hebben. Want we zullen onze idealen niet verkwanselen. Maar in de loop der tijd hebben we wel geleerd om er realistischer en pragmatischer naar te kijken. Zo zie je maar, zelfs met een idealistisch karakter kun je een pragmaticus worden.