Employee Advocacy is geen simpel trucje

Employee Advocacy is als trend ernstig groeiende. Menig bureau en guru vliegt bovenop deze trend. We zijn bij Coopr op het moment druk bezig met het vormgeven van het tweede Coopr Magazine over dit onderwerp. Laat ik maar eerlijk zijn. Ik dacht: We gaan vol op dit onderwerp zitten en er munt uit slaan. Het is een onderwerp waarop in de VS al een tijdje een vergrootglas ligt en je hoeft geen vreselijk grote visionair te zijn om te zien dat dit onderwerp ook naar Nederland zou waaien. Maar hoe meer ik onderzoek doe en me verdiep in het succes en falen van Employee Advocacy, ik weet nu zeker: De crux voor het slagen ligt niet bij communicatie, pr marketing of andere contentbazen. De crux ligt uiteindelijk nog altijd bij leiderschap en de bedrijfscultuur.

Wie houdt de spiegel nog voor?
Ik herinner me nog een discussie met wat collega’s over een interview dat ik had met ons vakblad communicatie. Ik ging toen, naar hun mening, over het randje,qua arrogantie en scherpte. Een mening is leuk, maar soms ga je misschien iets teveel in jezelf geloven. Wie weet had ik daar wel last van. Ik was toen heel blij dat ik daar toen op gewezen ben. Daardoor bleef er een verhaal overeind dat recht deed aan waar we mee bezig zijn. Hoe zou dat zijn bij het gemiddelde bedrijf dat in het nieuws komt. In hoeverre geloof je de verhalen die extern verteld worden? En als je jezelf er niet in herkent, wat wordt er dan met je kritiek gedaan? Ik denk in veel gevallen niets. Het woord wordt in een vergaderkamer bedacht

Mensen denken in eerste instantie aan zichzelf
We spraken voor het komende nummer van het Coopr Magazine met “prestatiepsycholoog” Jef Brouwers. Hij stelt dat met name bij grote organisaties, het verschil tussen het verhaal dat naar buiten verteld wordt en het verhaal dat de gewone werknemer meemaakt op de werkvloer, vaak levensgroot is. Als mensen goed in hun vel zitten praten zij doorgaans vol enthousiasme over hun eigen leven. Als onderdeel van dat lekker in het vel zitten, het werk is, komt dat gaandeweg ter sprake. Want mensen zijn enthousiast over wat ze doen. Een belangrijke voorwaarde voor Employee Advocacy is niks meer dan “bedrijfstrots”. Dus als je gevoel hebt voor de dingen die je doet, dan zul je dat ook uitdragen. Maar alleen die verhalen die jij zelf herkent. Die verhalen moeten dus gaan over de dingen die je zelf herkent als waar en belangrijk. Dan heb ik slecht nieuws voor onszelf en collega’s. Dat is nooit een snelweg voor een bureau zoals wij dat zijn. Zoiets werkt dus alleen in hele nauwe samenwerking met het bedrijf zelf.  En start dus vooral van binnenuit. Bij cultuur, bij hoe je mensen helpt bij hun ontwikkeling. Hoe mensen elke dag bezig zijn met beter worden in hun werk. Pas als je via die manier verbonden bent, is het tijd voor een stap hogerop. Veel vakgenoten zeggen: “PR can’t fix shit”. Dat is voor Employee Advocacy waarschijnlijk het grootste eufemisme ooit.